Ada sesuatu yang sedang berlaku di seberang Laut China Selatan. Sarawak, melalui satu langkah politik, telah meluluskan penambahan kerusi Dewan Undangan Negeri (DUN) daripada 82 kepada 99 kerusi. Alasan rasmi? Kononnya untuk mempertingkatkan wakil rakyat di kawasan tempatan.

Alasan sebenar? Perebutan kuasa—yang berpotensi mengubah keseimbangan politik persekutuan dan membolehkan sebuah negeri dengan hanya 9% populasi negara menyekat, melumpuhkan, atau memeras ugut kerajaan persekutuan untuk beberapa dekad akan datang.

Kita perlu berterus terang: ini adalah langkah politik yang dikira rapi untuk menghidupkan semula mitos “satu pertiga kerusi Parlimen”. Naratif ini dibina atas tafsiran sejarah separuh benar, pembacaan terpilih Perlembagaan, dan dibungkus kemas dengan semangat Malaysia Agreement 1963 (MA63).

Dan jika mereka berjaya, tiada gabungan mega di Semenanjung—termasuk pakatan perpaduan PH dan PN—akan mampu mentadbir tanpa tunduk kepada Borneo terlebih dahulu.

Mencipta mitos

Kononnya, ketika pembentukan Malaysia pada 1963, Sabah, Sarawak dan Singapura bersama-sama memegang lebih satu pertiga kerusi Dewan Rakyat bagi melindungi hak mereka. Namun selepas Singapura keluar pada 1965, kerusi tersebut diserap ke dalam Semenanjung, sekali gus mengganggu keseimbangan yang kononnya adil.

Kini, Sarawak mendakwa mereka hanya mahu “mengembalikan” hak tersebut. Bukan tamak, cuma menuntut apa yang telah hilang.

Tapi… itu bukan apa yang termaktub dalam undang-undang.

Seorang bekas pegawai kanan Parlimen menyatakan: tiada mana-mana peruntukan dalam Perlembagaan yang menjamin Sabah dan Sarawak satu pertiga kerusi Parlimen. Ia tidak dinyatakan dalam MA63, tidak dalam 18 atau 20 Perkara, tidak dalam Perkara 46 Perlembagaan, dan tidak dalam Jadual Ketiga Belas.

Apa yang wujud pada 1963 hanyalah kompromi politik sementara—bukan hak perundangan. Dan kompromi itu gugur apabila Singapura keluar. Kini, enam dekad kemudian, Sarawak cuba memilih serpihan sejarah untuk dimaktubkan semula—walaupun konteks demografi dan politik telah jauh berubah.

Sepertiga kuasa, sepertiga pengundi

Sarawak mempunyai 2.9 juta penduduk. Selangor sahaja ada 6.7 juta. Tapi Sarawak kini dalam landasan untuk memiliki bilangan kerusi Parlimen yang hampir sama—bukan kerana pertumbuhan penduduk, tetapi kerana penggelembungan jumlah kerusi DUN yang dijadikan justifikasi untuk persempadanan semula peringkat persekutuan.

Logiknya sangat rapuh.

Sarawak kini ada 99 kerusi DUN. Purata pengundi setiap kawasan? 19,600 orang. Di Selangor? 65,000 orang.

Di mana keadilannya?

Thomas Fann dari ENGAGE menegaskan: Sarawak adalah legislatif negeri paling terlebih wakil dalam negara—dan ia kini menjadi lebih parah. Jika kerusi baharu ini digunakan untuk menuntut kerusi Parlimen tambahan, maka kita sedang menghargai ketidakseimbangan kawasan dengan kuasa nasional yang lebih besar.

Dan itu dengan anggapan kerusi baharu diberi kepada kawasan bandar yang kurang diwakili. Tapi jujurnya: itu tidak akan berlaku. Kerusi baharu akan pergi ke kawasan luar bandar yang selamat seperti Gedong, Sadong Jaya, Kalaka—di mana peratusan keluar mengundi rendah, pengaruh tinggi, dan elit pemerintah boleh terus berkuasa tanpa cabaran sebenar.

Siapa untung? Kartel PBB-GPS

Mari kita tidak berpura-pura. Ini bukan soal keadilan. Ini soal kuasa—dan memastikan ia kekal dalam kalangan dalaman Abang Johari.

Violet Yong, ADUN Pending dari DAP berkata terus terang: “Ini bermotifkan politik. Ia adalah agenda GPS untuk kekal berkuasa.”

Beliau memberi amaran bahawa penambahan kerusi ini akan menguntungkan elit pemerintah, terutamanya kawasan luar bandar milik PBB, dan merugikan kawasan bandar serta kerusi pembangkang.

Beliau menambah: “Rakyat Sarawak akan menanggung kos gaji, elaun dan peruntukan tahunan pembangunan untuk 17 YB baharu. Semua ini untuk siapa? Untuk rakyat atau untuk GPS?”

Malah, Wan Ahmad Wan Abdullah, bekas Timbalan Pengerusi SPR, turut mengesahkan: “Keputusan menambah kerusi DUN Sarawak ini bermotifkan politik. Ia bertujuan membuka laluan kepada penambahan kerusi Parlimen bagi Sarawak apabila persempadanan semula dilakukan.”

Jawapannya jelas.

Ini bukan soal wakil rakyat. Ini soal mengatur kelangsungan kuasa—dan mengukuhkan dominasi GPS untuk satu generasi lagi.

Kini mereka mahu tentukan dasar negara

Dan inilah klimaksnya: jika Sarawak berjaya capai sepertiga kerusi Parlimen, mereka bukan sekadar kingmaker—mereka adalah gatekeeper dasar negara.

Kita sudah lihat petandanya.

Lihat sahaja isu perebutan kawalan gas antara Petros dan Petronas. Walaupun minyak dan gas tertakluk di bawah Perkara 74 dan Akta Pembangunan Petroleum 1974, Sarawak sewenang-wenangnya mengambil alih kawalan atas sumber gas huluan dan hiliran. Petros kini keluarkan lesen. Petronas dipaksa ke mahkamah—dan mohon pengecualian—di negara sendiri.

Dan apabila ditanya, pemimpin persekutuan seperti Anwar Ibrahim terpaksa berhati-hati dengan kenyataan mereka—kerana tersilap langkah, kerajaan boleh tumbang.

Jika Sarawak capai sepertiga kerusi Parlimen, ini bukan lagi pengecualian. Ia akan jadi norma.

Tak mahu ikut rentak soal royalti? Mereka boleh sekat pindaan Perlembagaan.

Nak lulus reformasi cukai nasional? Pastikan GPS setuju dahulu.

Isu pendidikan, bahasa, pun boleh dijadikan senjata—bukan oleh rakyat, tapi oleh segelintir elit negeri.

Negeri, atau kerajaan dalam kerajaan?

Pemimpin Sarawak sering kata, “kami tidak mahu lebih, tidak mahu kurang, hanya apa yang telah dipersetujui.”

Tapi apa yang dipersetujui ialah Persekutuan. Bukan kerajaan selari.

Wakil seharusnya mengikut jumlah penduduk. Kuasa perlu diperoleh, bukan diwarisi melalui persempadanan kreatif atau tafsiran sejarah terpilih.

Mari jujur: ini bukan sekadar tuntutan kerusi tambahan. Ini adalah usaha GPS membina tembok api politik—bukan untuk lindungi hak rakyat Sarawak, tetapi untuk mengukuhkan dinasti politik mereka daripada digugat.

Dan jika kita biarkan ia berlalu, itu bukan pengukuhan federalisme.

Itu penyerahan kuasa sepenuhnya.